Η Ε. ήρθε φέτος στο σχολείο. Όταν την πρωτόδα μου θύμισε ακαθόριστα ηρωίδα βιβλίου της Ζωρζ Σαρρή. Είχε χλωμό δέρμα και δύο μεγάλα καστανά, αμυγδαλωτά μάτια που εκλιπαρούσαν για στοργή. Μόνο τα μάτια γιατί το στόμα ψέλλιζε αμήχανα και άτολμα άλλες λέξεις όπως:"καλημέρα, τι κάνετε; Σήμερα δεν έχουμε πολλά για το σπίτι."
........................................
Το δύσκολο με τους μικρούς ανθρώπους είναι να φαντάζεσαι τον εαυτό σου σαν έναν ανθρακωρύχο που πρέπει να σκάψει βαθειά για να ανασύρει χαμένους θησαυρούς και παρατημένες πολιτείες. Πολλές φορές όχι όμορφες..Η κόλαση μπορεί να κρατάει χεράκι-χεράκι τον παράδεισο και να παίζουν κρυφτό, το αγαπημένο παιχνίδι των παιδιών. Και αν μη τι άλλο, τα παιδιά μπορούν καλύτερα από τον καθένα να κρύβονται.
.........................................
Ευτυχώς για εμένα, η "κόλαση" της Ε. φανερώθηκε πολύ γρήγορα και χωρίς να χρειαστεί να κάνω τίποτα. Απλά πήρα τις συστάσεις που την συντρόφευαν:μονογονεϊκή οικογένεια, ένας πατέρας βιολογικά παρευρισκόμενος περιστασιακά, κακή οικονομική κατάσταση, ένας παιδιψυχολόγος για να αντιμετωπίσει η Ε. την υπερβολοκή συστολή και αντικοινωνικότητά της-λες και όποιος κουβαλάει ένα τέτοιο σταυρό είναι χαλαρός ,ευδιάθετος και αλαφροπερπατά-ο οποίος διακόπηκε γιατί ήταν μακρυά και δεν υπήρχε μεταφορικό μέσο να μεταφερθεί η μικρή.
...........................................
Η συστολή της Ε. ήταν ευδιάκριτη ακόμα και σε τυφλό. Έμπαινε στην αίθουσα αθόρυβα σαν κάποιος να της είχε πει ότι βάδιζε πάνω σε αόρατο ναρκοπέδιο(μάλλον ίσχυε για εκείνη τον πρώτο καιρό). Καθόταν στην καρέκλα της και καμπούριαζε τόσο ώστε να κάνει το σγουρομάλλικο κεφάλι της αόρατο. Και όταν σου έκανε την τιμή να σου απευθύνει το λόγο, έπρεπε να φοράς ακουστικά βαρηκοϊας για να καταλάβεις τι σου έλεγε.
...............................................
Τη ροή αυτής της προκαθορισμένης και με βαρύ ίσκιο συμπεριφοράς ήρθε να διακόψει αναπάντεχα και ανέλπιστα μια άλλη ροή. Η αμετάκλητη.
................................................
Ήταν ένα μεσημέρι-τέσσερις παρά-και ενώ η Ε.συμπλήρωνε κάτι τελευταίες ασκήσεις στα Μαθηματικά διπλώθηκε στα δύο. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα αυτό το σάρκινο, πολύπαθο s μίλησε και είπε:"Πονάει η κοιλιά μου. Πολύ!" Eγώ αρκετά κουρασμένη την καθησύχασα λέγοντας τα γνωστά δασκαλίστικα κλισέ:"Μην ανησυχείς, σε λίγο σχολάμε. Θα πας να ξεκουραστείς. Μάλλον κρύωσες".
Η ανόητη σιγουριά μου διαψεύστηκε πέντε λεπτά αργότερα, όταν η Ε.-πιο κίτρινη από το μαρκαδόρο υπογράμμισης που κρατούσε στο χέρι της-με κοίταξε σταθερά και άφοβα στα μάτια όπως σε κοιτάει κάποιος που ετοιμάζεται να ρισκάρει τα πάντα και μου είπε σε λίγο πιο υψηλότερο τόνο:"Δεν αντέχω να περιμένω. Πονάω πολύυυ!". Αγχώθηκα γιατί ήμουν μόνη και δεν ήξερα πως να χειριστώ την κατάσταση. Οπότε ανέσυρα τη δεύτερη guest star σκέψη από την αποθήκη των κλισέ φράσεων και τη ρώτησα εκλιπαρώντας κάτι αόρατο να έχω πετύχει αυτή τη φορά:"Θέλεις να πας στην τουαλέτα; Να πάμε μαζί"; Θα σε περιμένω απ' 'εξω.(το καρότο στο καλάμι). Αν κρίνω από το σμίξιμο των φρυδιών δεν της φάνηκε η ιδανική λύση αλλά ο πόνος σε κάνει απελπισμένο και δεν είχε άλλες επιλογές. Αποφάσισε να με χρησιμοποιήσει. Αφήσαμε τους υπόλοιπους μόνους και αθόρυβα-για εκείνη δεν ήταν δύσκολο-ξεμυτίσαμε και κατευθυνθήκαμε στις τουαλέτες.
..................................................
Περίμενα για 3 μαρτυρικά λεπτά σαν πατέρας που περιμένει τον πρωτότοκο σε αίθουσα αναμονής μαιευτηρίου. Από μέσα σιγή ιχθύος-παρεπιμπτόντως είναι και Ιχθύς στο ζώδιο. Ξαφνικά άνοιξε την πόρτα και βγήκε έχοντας σταυρώσει τα χέρια κάτω από την κοιλιά της. Αυτόματα μου έφερε στο νου κάποιες γυναίκες που βγαίνουν στο κατώφλι της πόρτας φωνάζοντας κάποιο παιδί που έχει ξεχαστεί στο παιχνίδι. Η όψη της ήταν διαφορετική και ταυτόχρονα ίδια. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι άλλαξε-ήταν κάτι άυλο και συμπαγές-ένα φάντασμα που μπαινόβγαινε στο σώμα της.
-Λοιπόν;
-Αίμα. Μου ήρθε περίοδος.
....................................................
Για κάποια δευτερόλεπτα πάγωσα σαν να ήμουν εγώ αυτή που προέβη σε αυτή την ανακοίνωση. Μόλις συνήλθα από το σοκ και ο εγκέφαλος μετουσίωσε τις λέξεις σε εικόνα και αργότερα σε γνωστική πληροφορία σήκωσα το χέρι μου, διέγραψε ένα ημικύκλιο στον αέρα και το άφησα να προσγειωθεί στους αφράτους διαδρόμους των μάγουλων της κοπέλας τώρα πια. Πριν προλάβει να αποφασίσει να κατεβάσει δάκρυα, γιατί αντιλήφθηκα μια μικρή σύσκεψη που ξεκίνησαν τα τρεμάμενα μάτια της-βιάστηκα να της πω:"Για το καλό!Είναι έθιμο να κοκκινίζουν τα μάγουλα όταν έρχεται το πρώτο αίμα. Τσάμπα ανησυχήσαμε! Όλα καλά δεσποινίς μου!" και την αγκάλιασα.
....................................................
Αυτό ήταν. Το χαστούκι έλυσε άθελά του- όπως τα πιο σημαντικά πράγματα τα οποία εν τέλει γίνονται εν αγνοία μας-ένα βαρύ ξόρκι. Ήταν σαν κάτι να την κρατούσε σε ύπνωση με το χρησμό ότι θα ξυπνήσει αν κάποιος τη χαστουκίσει στο κατώφλι της προεφηβείας της. Πρώτα εμφανίστηκε ένα απαλό ροζ πάνω στα χείλη:
-Τι είναι αυτό; Από νωρίς στα βάσανα βλέπω..την ψευτομάλωσα όταν το είδα
-Όχι, είναι LIPOSAN.Σκάνε τα χείλη μου γι΄αυτό..
.....................................................
Την τελευταία εβδομάδα έψαχνα κάτι χαρτόνια γκοφρέ για μια κατασκευή που ήθελα για την τάξη και είχαν χαθεί. Μου φάνηκε περίεργο καθότι ήταν άθικτα και πάντα στη θέση τους. Αφού έκανα μια άτυπη έρευνα μεταξύ των Λιλιπούτειων το μυστήριο λύθηκε λίγες μέρες αργότερα κατά τη διάρκεια της εφημερίας μου. Καθώς πηγαινοερχόμουν βαριεστημένα στο προαύλιο, είδα την Ε. να βγαίνει από τις κοριτσίστικες τουαλέτες καμαρωτή-καμαρωτή σαν συμμετέχουσα σε τοπικά καλλιστεία προσπαθώντας να στερεώσει στα μαλλιά της κάτι που από μακρυά έμοιαζε με μωβ κορδέλα. Όταν την πλησίασα διαπίστωσα ότι η κορδέλα ήταν στην πραγματικότητα γκοφρέ και έτσι λύθηκε ανάιμακτα αυτή τη φορά και αυτό το μυστήριο.
......................................................
Πρόσφατα η Ε. άρχισε να κάνει παρέα στα διαλείμματα με ένα μαθητή της τάξης το ίδιο ταλαιπωρημένος με αυτή(η ζωή ξέρει ποιους να ενώνει). Όταν περπατάει δίπλα του δεν καμπουριάζει και οι χειρονομίες της είναι πιο έντονες. Πού και πού κοιτάει προς το μέρος μου και μου γνέφει χαμογελαστή. Μερικές φορές για να περάσεις "απέναντι" χρειάζεται κάτι απλό:ένα χαστούκι και λίγο χαρτόνι. Α, και ενδιαφέρον. Νενικήκαμεν! Η μετάβαση ολοκληρώθηκε. Η ζωή περιμένει να καταβροχθιστεί..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου