Απόγευμα Σαββάτου σε γωνιακή συνοικιακή καφετέρια με δύο "από μηχανής" plasma τηλεοράσεις να ίπτανται πάνω από τα κεφάλια μας και τους θαμώνες γαντζωμένους από τα μπράτσα των αναπαυτικών πολυθρόνων να συσπώνται και να αφήνονται σε μικρά τινάγματα κάθε φορά που λαμβάνει χώρα κάποια ενδιαφέρουσα ανατροπή στον ποδασφαιρικό αγώνα που εξελίσσεται.
Οι καφέδες πηγαινοέρχονται δημιουργώντας ένα μαθηματικό παράδοξο αντιστρόφως ανάλογων ποσών:όσο μειώνεται το εισόδημα και αυξάνεται η τιμή τους. τόσο πολλαπλασιάζεται η ζήτησή τους.
Οι παρέες αποτελούν ένα ανθρώπινο ψηφιδωτό αντιδράσεων και συμπεριφορών. Αν κάποιος θέλει να παρακολουθήσει ένα δωρεάν ζωντανό θέατρο δεν έχει παρά να αφήσει τη ματιά του να περιπλανηθεί στα γύρω τραπέζια.
Ανέκαθεν μου άρεσε να παρατηρώ λαθραία τους ανθρώπους και αυτό συνήθως μου προκύπτει στα "κενά αέρος" που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια συζητήσεων οι οποίες είναι ή πολύ ανιαρές και βρίθουν από ξεχαρβαλωμένα "εεεε" ή πολύ εκτεταμένες επομένως γρήγορα και αναγκαστικά οδηγείσαι σε λεκτικά χάσματα.
Σε ένα τέτοιο χάσμα τον πρόσεξα για πρώτη φορά. Καθόταν σε μια παρέα από νεαρά αγόρια προσυλωμένος-επιφανειακά-σε μια παρτίδα τάβλι. Είχε ένα τρόπο που κοίταζε σαν ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να βολευτεί σε μια θέση-η ματιά του έμενε ακίνητη για κλάσματα του δευτερολέπτου και μετά μετατοπιζόταν στα γύρω σημεία. Το βλέμμα του ακολουθούσε το ίδιο κάθε φορά δρομολόγιο με σύντομες στάσεις:ζάρια, οθόνη, ρολόι και κάπου στο βάθος απέναντι. Στο ρολόι στεκόταν λίγο παραπάνω-ο χρόνος γι΄αυτόν φαινόταν καθοριστικός και σημαντικός, με τον τρόπο που κάποιος περιμένει τα αποτελέσματα κάποιων ιατρικών εξετάσεων ή το μετρό για να πάει στη πρώτη του συνέντευξη για δουλειά.Υπήρχε μια ακαθόριστη ανησυχία η οποία προκαλούσε μια αντιφατικότητα με τη φαινομενικά χαλαρή στάση του σώματός του.
Θα απέστρεφα το βλέμμα μου σχετικά γρήγορα αν δε συνέβαινε μια χειρονομία της οποίας η επανάληψη της προσέδιδε ταυτόχρονα και μια βιβλική μεταφυσική:ο νεαρός παρέκκλινε ξαφνικά του οπτικού δρομολογίου του, υψώνοντας τέσσερα δάχτυλα του δεξιού του χεριού και δείχνοντάς τα σαν αποδέκτης κάποιου μαρτυρικού θαύματος στο βάθος απέναντι. Όπως διαπίστωσα το βάθος είχε όνομα και λεγόταν Μαρία. Στην αρχή νόμισα ότι πρόκειται για κάποια νοηματική συνεννόηση , ένα είδος μυστικού κωδικού απαραβίαστου και αθέατου για τους πολλούς. Η σκέψη μου αποδείχτηκε ανακριβής καθώς η Μαρία της διπλανής παρέας σχημάτιχε με το δικό της δεξί χέρι ένα ερωτηματικό στον αέρα. Ο νεαρός της χαμογέλασε συγκαταβατικά σαν να της συγχωρούσε την αφέλειά της και για δεύτερη φορά το "τεσσάρι"-ένας φράχτης από σάρκινες ευθείες-αναδύθηκε από το ξεχειλωμένο μανίκι του παραμένοντας αινιγματικό.
Η ίδια παντομίμα,ο ίδιος χορός των χεριών και η ίδια αντίδραση της κοπέλας η οποία τώρα-πιο ανυπόμονα-προσέθεσε-και το συλλαβικό σχηματισμό της πρότασης"δεν καταλαβαίνω"
Ο νεαρός-φανατικός οπαδός ενός σεναρίου που εξακολουθούσε να προορίζεται μόνο γι αυτόν- έριξε μια φευγαλέα ματιά στο ρολόι του περιμένοντας μια αόρατη εκκίνηση και μετακινώντας την καρέκλα του, δρασκέλισε την απόσταση που χώριζε τα δύο τραπέζια. Έσυρε μια καινούρια καρέκλα μπροστά του και έκατσε δίπλα στην ανεπείδεκτη μαθήσεως δευτεραγωνίστρια αυτού του μικρού θεατρικού. Με το που τακτοποιήθηκε-λες και το είχε τάμα-το "τεσσάρι" αυτή τη φορά πιο μεγαλόπρεπο και πιο αποφασιστικό άρχισε να χορεύει μπροστά στα μάτια της αγχωμένης πλέον κοπέλας. Και ευτυχώς για τη δική της υπομονή αλλά και την εξέλιξη της πλοκής ο πρωταγωνιστής αποφάσισε να βάλει και λίγη πρόζα στο ρόλο του. Παραθέτω το διάλογο σχεδόν αυτούσιο, ένα μέρος του έχει σβηστεί απ'ο τη βραχυπρόθεσμη μνήμη:
-Τί μου δείχνεις τόση ώρα καλέ;
-Δεν τα έμαθες; Νόμιζα ότι είδες την ανάρτηση στο Facebook..
-Τί να μάθω; Δεν μπήκα καθόλου αυτές τις ημέρες..
-Τέσσερα χρόνια θα έκλεινα σε μια βδομάδα στη δουλειά(εδώ ήταν η μόνη φορά που δεν χρησιμοποίησε τα δάχτυλά του)
-Δεν καταλαβαίνω.
-Τι δεν καταλαβαίνεις; Με διώξανε. Μου είπανε ότι τον τελευταίο μήνα δεν ήμουν παραγωγικός. Με κάλεσε ο υπεύθυνος πωλήσεων του ορόφου, μου διάβασε κάτι πίνακες με το τζίρο του Ιανουαρίου και μου είπε ότι δυστυχώς ερχόμουν τελευταίος σε νούμερα(κοίταγμα στο ρολόι). Αφού είχα πάρει τέσσερις μέρες αναρρωτική και όταν ερχόταν καινούριο εμπόρευμα, με στέλνανε στην αποθήκη αντί να είμαι στο πόστο μου. Αυτά τα 20-30 λεπτά που ήμουν κάτω(σφίξιμο στο δερμάτινο λουράκι του ρολογιού) μπορεί να έμπαινε πελάτης και να έκανε λογαριασμό 500 ευρώ.(δούλευε σε γνωστή αλυσίδα ηλεκτρικών ειδών). Σε ένα μήνα έχουν διώξει 7. Κρατάνε κάποιους άνω των 45 οι οποίοι έχουν οικογένεια και γι΄αυτό. Σε μια βδομάδα έχουν την κοπή της πίτας. Ωραίος μποναμάς ε; Σκέφτομαι τώρα τις Απόκριες να βάλω τη στολή της δουλειάς και να ντυθώ εργαζόμενος(πικρό χαμόγελο)
-Και τώρα τί θα κάνεις;(κοίταγμα κοπέλας με έντεχνη προσπάθεια απόκρυψης της αμηχανίας και πραγματικού ενδιαφέροντος)
-Δεν ξέρω..είχα συνηθίσει να δουλεύω και μου κακοφαίνεται. Μου φαίνεται περίεργο που δεν έχω κάτι να κάνω τα πρωινά.
Ο νεαρός ξανακοίταξε το ρολόι του για τελευταία φορά και σηκώθηκε σαν να επρόκειτο να ανακοινώσει κάτι σημαντικό.
Μέσα σε ένα τρίλεπτο μονόλογο είχα ακούσει περιληπτικά μια καινούρια ερμηνεία του χρόνου και των μονάδων μέτρησής του:τέσσερα χρόνια, τέσσερις μέρες αναρρωτικής, Ιανουάριος, τριάντα λεπτά, ένας μήνας, εφτά απολύσεις, η περίοδος των Απόκρεων, τα επόμενα άδεια πρωινά, το ρολόι που ξαφνικά χάνει τη βασική του χρησιμότητα και μετατρέπεται σε διακοσμητικό στοιχείο του καρπού, η ζωή ενός εικοσιοχτάχρονου. Μια ζωή που στριμώχνεται σε νούμερα αποδόσεων, σε κάνει ένα νούμερο, ένα ποσοστό στην αλυσίδα ηλεκτρικών είδων, σου αφαιρεί τη χαρά της προσφοράς και της χρησιμότητας και σου προσθέτει την ευθύνη μιας άδικης διαχείρισης του απόλυτου τίποτα διαιρώντας τη μοναδικότητά σου σε Π.Δ και Μ.Δ(προ δουλειάς και μετά δουλειάς).
Κια όπως σε κάθε γνήσιο ανθρώπινο δράμα τον επίλογο τον έδωσε ο ίδιος ο ήρωας. Με το ύφος παλιάτσου που ξέρει όταν πέφτει να σηκώνεται αναφώνησε:"Τουλάχιστον από τώρα θα αρχίσω να καταλαβαίνω τις ημέρες, τις αργίες, τις γιορτές. Μέχρι τώρα τις δούλευα όλες."
Τελικά ο χρόνος είναι κάτι το σχετικό. Αδυσώπητα σχετικό..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου