Η μικρή Μαρίνα είναι μαθήτρια της Δ΄Δημοτικού. Έρχεται σε εμένα συνήθως ασουλούπωτη αλλά πάντα χαμογελαστή. Έχει ένα ζευγάρι μελιά μάτια που έρχονται σε αντίθεση με το σκούρο δέρμα της. Είναι τσιγγάνα.
Τα μαλλιά της συνήθως τα χτενίζει αλογοουρά χώνοντας στο κεφάλι της παράταιρα πλαστικά κοκαλάκια. Η αδυναμία της όμως είναι η πλεξούδα. Της αρέσει να την κουνάει πέρα-δώθε και τη φέρνει συνήθως μπροστά στον ώμο της όταν θέλει να ζητήσει κάποια χάρη σαν να έχει εκπαιδεύσει αυτό το τριχωτό φίδι να σε υπνωτίζει.
Αδιαμφισβήτητα όμως το χαρακτηριστικό της είναι το χαμόγελό της και δεν το τσιγγουνεύεται καθόλου:στο προσφέρει ανοίγοντας τα λεπτά σκασμένα χείλια της με τη φυσικότητα και την ταχύτητα που κάποιος άλλος παίρνει μια ανάσα. Γελάει όταν κρεμάει το μπουφάν της,όταν της ζητάω να μιλάει πιο σιγά. Αυτά τα αδαμάντινα στρατιωτάκια είναι μόνιμα παρατεταγμένα έτοιμα να σχηματίσουν στο αχόρταγο αυτό στόμα φθόγγους και λέξεις. Μερίκές φορές την κοιτάζω νοητά και γελάω και εγώ. Το χαμόγελο είναι πιστό στα ραντεβού του:πίσω από τσαλακωμένα χαρτάκια,κάτω από το θρανίο,όταν δένει τα μονίμως λυμένα κορδόνια ης.
Πριν από δυο βδομάδες εμφανίστηκε και ο κλώνος της:μια Barbie μελαχρινή με πορτοκαλί πουκάμισο και εμπριμέ λουλουδάτη φούστα. Μαζί είχε φέρει και κάτι άλλα ρούχα για να τη βοηθήσω να διαλέξει ποια της ταιριάζουν περισσότερο. Με ενημέρωσε βέβαια ότι τα βραχιόλια και τα παπούτσια τα είχε βγάλει γιατί πιο απλή ήταν πιο ωραία .Εκείνη τη φορά το είπε χωρίς να γελάει και εγώ για πρώτη φορά ντράπηκα. Με δίδασκε εκείνη. Σε λίγη ώρα η κούκλα βρισκόταν ημίγυμνη και ξαπλωμένη πάνω στην έδρα μου. Είναι περίεργο πως το παιχνίδι εξομοιώνει τους ανθρώπους: δεν ξεχώριζες ποια παίζει και ποια επιτηρεί συναινετικά και κάπως απρόθυμα. Καθώς κοίταζα το αντικείμενο λατρείας της Μαρίνας παρατήρησα ένα ψεγάδι :το αριστερό στήθος της ήταν ζουληγμένο προς τα μέσα. Χωρίς να το καλοσκεφτώ το πίεσα προς τα πάνω κάνοντας ξανά να δημιουργηθεί ένα μικρό λοφάκι στη Silicon Valley της κούκλας. Το μετά με άφησε άφωνη:η μικρή μου χτύπησε το χέρι φωνάζοντας:"Όχι έτσι!Όπως πριν!"(αχ αυτό το συντακτικό της!)
Με τη διάθεση ενός παιδιού που το έχουν απορρίψει από κάποιο παιχνίδι υπάκουσα πειθήνια(ήταν βλέπεις και η κοτσίδα στη μέση). Με τον αντίχειρα μου πίεσα το στήθος προς τα μέσα μετατρέποντας ξανά την κούκλα σε Αμαζόνα .Η μικρή την πήρε και την έριξε στη τσάντα της.
Το μυστήριο με τη σακαυεμένη κούκλα συνεχίστηκε και την επόμενη εβδομάδα όταν καθαρά από διαστροφική περιέργεια έφερα στη Μαρίνα μια ολόιδια Barbie μόνο που η δική μου φορούσε γυαλιά ηλίου και ήταν πιο καλοκαιρινή. Πάλι η ίδια ιεροτελεστία:γδύσιμο και δοκιμή ρούχων. Θυμάμαι πως όταν βρέθηκε για δεύτερη φορά ξαπλωμένη μπροστά μου άρχισε το μέτωπό μου να γυαλίζει .Δυο κόμποι ιδρώτα κύλησαν νωχελικά στους κροτάφους για να ενώσουν τις τύχες τους πιο κάτω στο πηγούνι και να δοκιμάσουν ένα νέο έδαφος:αυτό της μάλλινης μπλούζας .Ένιωθα σαν γιατρός που παρατηρεί έναν ασθενή. Από τη νευρωτική μου παραλυσία με έβγαλε το χέρι της Μαρίνας που σταθερά κατευθύνθηκε στο στήθος της κούκλας και το πατίκωσ επρος τα μέσα. Χτύπησε το κουδούνι,μου χαμογέλασε-σταθερή στις συνήθειές της-και ξαναρίχνοντας με την ίδια προχειρότητα την κούκλα στη τσάντα,βγήκε έξω.
Την επόμενη μέρα αφού σχόλασαν όλα τα παιδιά είδα τη μητέρα της να περιμένει να την πάρει. Καθόταν σε ένα ξεχαρβαλωμένο παγκάκι και γύρω της ήταν τα άλλα δύο αδέρφια της μικρής. Ερχόταν από το Κερατσίνι με τα πόδια και είχε μόνιμα θηλακωμένο πάνω της ένα άλλο μωρό,γεγονός που την έκανε να καθυστερεί.
Με κοίταξε και μου χαμογέλασε με το ίδιο χαμόγελο της κόρης-έτσι εξηγούνται κάποια πράγματα στη ζωή .Το βλέμμα της είχε βάθος:ήταν το βλέμμα του ανθρώπου που πρέπει πρώτα να καταλάβει αν θα τον απορρίψεις. Το πρώτο που πρόσεξα ήταν ένα καφέ σακούλι δίπλα στο κεφάλι του μωρού-έτσι το πέρασα τουλάχιστον στην αρχή. Κοιτώντας πιο προσεκτικά κατάλαβα ότι ήταν το στήθος της:θήλαζε το μωρό το οποίο μακάριο στράγγιζε ζωή. Σαν να κατάλαβε την έκπληξή μου,μου μίλησε πρώτη:
"Ντεν πρόλαβα να ταϊσω.Έρχομαι μακρυά.Και αυτό όλο πεινάει.Πριν κάτι κυρίες με διώχνανε από το σχολείο γιατί δεν ήθελαν να με βλέπουν τα παιδιά.Τι πειράζει;Τα δικά τους δεν έχουν φάει από της μαμάς τους το βυζί;Το δικό μου είναι όμως το κακό βυζί.."
Την άκουγα να μονολογεί όσο ανέβαινα τα σκαλιά. Μπήκα στην άδεια αίθουσα και άνοιξα το συρτάρι της έδρας. Η κούκλα βρισκόταν εκεί ως αποτέλεσμα τιμωρίας προς τη Μαρίνα επειδή μιλούσε και δεν έγραφε τα μαθήματά της. Μετά από λίγο στο ψεύτικο μακιγιάζ της κούκλας που του είχε κάνει η μικρή με μαρκαδόρο για να φαίνονται τα τσίνορα του παιχνιδιού πιο μεγάλα ενσωματώθηκαν λίγες ψιχάλες από καλλυντικά που είχε φορέσει και η γυναίκα για να φαίνονται τα μάτια της πιο μεγάλα. Μόνο που η δική μου λακουβίτσα ήταν λίγο πιο μέσα από το στήθος .Μετά ηρέμησα. Ήμασταν και οι δύο σακατεμένες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου