Ο Ιάσονας ονειρεύεται μια παραλία.Η θάλασσα είναι τρικυμιασμένη και ο ουρανός μουντός.Ψυχή δεν υπάρχει τριγύρω.Ξυπνά με έντονο πονοκέφαλο.Με την Πηνελόπη συνεχίζει να βγαίνει.Μετά από λίγο καιρό αποφασίζουν να συζήσουν στο σπίτι του.Φέρνουν τα πράγματά της και τη βοηθά να τακτοποιηθεί.Μια μέρα επιστρεφοντας στο σπίτι τη βρίσκει να στέκεται όρθια μπροστά από ένα πίνακα που είχε κρεμάσει στο σαλόνι.Αρχίζει να ιδρώνει και αποσβωλομένος τη ρωτάει που τον βρήκε.Η Πηνελόπη,χωρίς να έχει προσέξει την αλλαγή στη διάθεσή του του απαντάει πως το είχανε στο σπίτι τους πολλά χρόνια και πως ήταν ένα είδος οικογενειακού κειμηλίου.Μόνο όταν τον κοίταξε πρόσεξε ότι το ύφος του ήταν σκυθρωπό.
-Αν σε ενοχλεί τόσο πολύ να τον βγάλω.Απλά μου φαινόταν πολύ άδειος ο τοίχος.
-Όχι,εντάξει,άφησέ τον.Καλός είναι.
Ο πίνακας έδειχνε ένα θαλασσινό τοπίο.Το πρόβλημα για τον Ιάσονα ήταν ότι ήταν το τοπίο που έβλεπε στα όνειρά του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου